هیچکس دوست ندارد

پشت در اتاق عمل بایستد

انتظاری که نمی دانی

آخرش چه می شود

تکه تکه ات می کند

 توی خودت بالا می آوری

به  عقربه ها التماس میکنی

سقف را

دوخته ای به زمین

زمین را به ساعت روی دیوار

دیوار  اما

سرد و سرد تر

برای  شانه های نحیفت

کم می آید

آرام پخش می شوی

نقش می شوی

روی زمین...

ای کاش خبری می شد ؛

آنکه زیر تیغ  و سوزن شماست

مادر تمام ِ من است...

 

27/1/92