انسان،برای آنکه حافظه اش خوب کار کند،به دوستی نیاز دارد.گذشته را به یادآوردن،آن را همیشه با خود داشتن،شاید شرط لازم برای حفظ آن چیزی است که تمامیٍّت منِ آدمی نامیده می شود.برای آنکه من کوچک نگردد،برای آنکه حجمش حفظ شود،باید خاطرات را،همچون گلهای درون گلدان،آبیاری کرد،و این مستلزم تماس با شاهدان گذشته،یعنی دوستان است.آنان آینۀ ما هستند،حافظۀ ما هستند؛از آنان هیچ چیز خواسته نمی شود، مگر آنکه گاه به گاه این آینه را برق اندازند تا بتوانیم خود را در آن ببینیم.