اين زندگي من است
ساعت حوالي نه صبح است و من خوابم ميآيد. دوست دارم بروم زير پتو و پلكهاي داغم را روي هم بگذارم. دوست دارم ننويسم. دوست دارم چيزها جور ديگري باشد. اما زياد مهم نيست، يعني همينجوري خوب و كافي است و اميدوارم چيزي تغييري نكند. چون تغيير هميشه يعني بدتر شدن. نه تغيير در خودم، تغيير در اوضاع و شرايط در اين جايي كه من زندگي ميكنم، تقريباً هميشه يعني بدتر شدن. مثلاً تغيير ممكن است منجر به زلزلهي بزرگ شود يا فقيرتر شدن يا شيوع يك مرض جديد. بگذرم دارم پرت و پلا ميگويم. خوابم ميآيد. چرا؟ چون شبها خوب نميخوابم. چون شرطي شدهام و شب تا ميروم توي رختخواب ترس تكانهاي زمين ميافتد به دلم. ميترسم اوضاع بچرخد و خراب شود. از اين همه بگذرم.
+ نوشته شده در پنجشنبه هفتم دی ۱۳۹۶ ساعت 9:55 توسط آزاده
|
